🝧 Meropisᚒcreaties

Liggend op het zachte zomergras, naar boven kijkend, lijken de perfect uitwaaierende trossen lindeblaadjes wel te veranderen in goudblad onder de zon. Met daarachter... een volstrekt rimpelloze massa van aquamarijn, die nu een indrukwekkende onmetelijkheid verkrijgt.

Er was eens een astronoom die uren, dagen, maanden en jaren van haar leven besteedde aan het bestuderen van de sterrenhemel. Hoe ver weg de planeten en sterren ook waren, voor haar waren ze dichtbij en het meest wezenlijke wat zij zich maar kon voorstellen. Hoewel zij nooit in een kuil viel door onoplettendheid, was ze door de hemel geboeid voor het leven. Men zou zich kunnen voorstellen dat voor haar het bewegen van die hoge vuurvliegjes haast een soort poëzie was. Als was zij een herboren Pythagoras, die naar verluid met zijn oren naar de akkoorden van de ronddraaiende hemelsferen kon luisteren, en zo hoorde wat geen sterveling ooit hoorde. Al de sterren lagen en liggen echter voor het oprapen, alleen dat ontzag en die passie schijnbaar niet. Toen de astronoom zich op een zekere dag verdiepte in oude theorieën over de cyclische en epicyclische banen van de planeten, zag ze dat op een nog niet eerder door haar ontdekte bladzijde een oud epigram van Claudius Ptolemaeus geciteerd werd....

Half verlaten schemerstraten met Hun honderdduizend kiertjes, en Wegen naar net zoveel pleziertjes, Tijdens deze lengende dagen: Van alles vertraagt het tempo; Zich verlengende schaduwen Behagen het zoeken naar Zachtheid en rust... ; Kou kruipt terug in haar krochten; De nieuwe westenwind waait Het hart in... ; De laatste warme vegen vervagen In de lucht. Een zuchtje wind: De laatste gele bloesem Verlaat zijn tak.

Brons . Edegem, België. Februari 2015.

Boerentoren, Antwerpen, België. Februari 2015.

We gaan eens stilstaan bij ontzaglijke ruimtes die eindeloze tijd en eindeloze middelen veronderstellen, en de consequenties ervan voor de aanleg van informatieverzamelingen. Een gedachte-experiment. Hiervoor wordt een combinatie van ideeën gebruikt die misschien wat ongewoon lijkt. Hun samenkomst heeft als zodanig een gebrek aan betekenis in de innerlijke encyclopedie die elk mens van zijn wereld heeft. Toch gaan we het eens proberen. In 1966 verscheen postuum het boek Theory of Self Reproducing Automata , dat gebaseerd was op John von Neumanns ideeën die hij sinds de jaren veertig had ontwikkeld over zichzelf replicerende machines. In de aard der zaak betreft het machines die zodanig geprogrammeerd zijn, dat ze zichzelf herhaaldelijk blijven reproduceren, zodat de aantallen exponentieel kunnen toenemen, mits de benodigde grondstoffen beschikbaar zijn. Het hypothetische apparaat dat tot zoiets in staat was, zou bekend worden als de Von Neumann-machine, en het zou als zodanig...

The dialogue is an intrinsic part of literary tradition in Europe, as a genre dating back to Antiquity, and there are good reasons for this long continuation. The genre has been utilised as a didactic means to convey and spread ideas in an attractive and comprehensible manner, ranging from scholastic disputations to downright polemics to moralising conversations for laymen. The variety of these dialogues and the motivation for their use is discussed hereafter. Furthermore, the dialogue in the form of individual revelation has been firmly placed within the hermetic tradition, where hermetic must be understood as the whole body of occult arts and disciplines current and practised since at least the Hellenic period, such as Hermetism , Gnosticism , natural magic , astrology and alchemy . Hellenic-Egyptian hermetic arts were studied extensively by A.J. Festugière, whose useful typology of hermetic dialogues will be used below. The alchemical dialogue stands in a tradition that is...