🝧 Meropisᚒcreaties

Wat notities aan de hand van  Solaris , het sciencefictionverhaal van de Poolse auteur Stanislav Lem. Het boek, zo beken ik met enige schaamte, ken ik niet, maar ik heb zowel  Andrej Tarkovski's verfilming (1972) als Steven Soderberghs verfilming (2002) gezien. Een paar keer zelfs, omdat het verhaal me intrigeert. De gedachten die me invielen, behoeven eerst enige inbedding. Het verhaal gaat over een psycholoog, Chris Kelvin, die uitgezonden wordt naar een afgelegen ruimtestation, dat een baan beschrijft rondom de oceaanplaneet Solaris. Het bouwsel dient als onderzoekscentrum, maar de reden dat Kelvin erheen gaat, is niet om de planeet te bestuderen, maar de onderzoekers. De overgebleven bemanning maakt een erg vreemde indruk, en zij die er niet meer zijn, pleegden zelfmoord. De reden is dat allen vroeg of laat verwarrend bezoek kregen van schijngestalten. Die gestalten hadden telkens de vorm van mensen uit hun verleden, en herinnerden de onderzoekers zodoende aan b...

    ‘Soms werd hij verontrust door de indruk dat dat alles al eens was gebeurd...’ In het korte verhaal De ronde ruïnes (in Ficciones , 1944) beschrijft de Argentijnse schrijver Jorge Luis Borges een man die aankomt bij een cirkelvormige ruïne uit vergeten tijden. Die ruïne staat in de wildernis en vormde het heiligdom van een vuurgod. De man is vermoedelijk een soort priester of magiër, en hij heeft een plan. Zijn doel is ter plaatse gedurende ruim een jaar te dromen van een mens. Hij droomt die mens stap voor stap, vezel voor vezel, en zodra de droom compleet is, moet de mens echt worden. Na veel moeite slaagt de man in zijn opzet. De mens wordt zelfstandig, en wordt ingewijd in de geheime riten. Dat is schijnbaar in opdracht van een vuurgod. Nadat de training voltooid is, doet de tovenaar hem zijn eigen schepping en training vergeten, waarna de mens er op uit trekt, verder het oerwoud in. Daar vestigt ook hij zijn reputatie. Na een tijd ontstaat er een grote ...

'These horribly artificial speech patterns, these pseudo-profundities on the meanings of random words, are what? Self-indulgent? Meandering? Pointless? What is all of the above?' Cosmopolis is, in my opinion, one of those hidden gems I am lucky to be acquainted with. For an introduction to the film, however, I refer to the Wikipedia article . In the next part, I want to present some thoughts on Cosmopolis . Several contrasts can be observed in the film.  Rich - poor  Order - chaos  No affection - affection  Reality - illusion or existence - non-existence "Rich" and "poor" are evident aspects. For example, the main character Eric Packer (what's in a name?) is a multi-billionaire who drives in a state-of-the-art limousine, white on the outside, dark on the inside. When Packer meets Richard Sheets in the final part of the film, the environment shows poverty. Packer has a career, Sheets does not, and it can be conjectured pretty much t...

Lost in Translation is een film van het type waarvan er tegenwoordig maar weinig gemaakt worden in commercieel Hollywood. [1] We vinden geen snelle scènewisselingen, geen spectaculaire shots à la The Matrix , geen vlotte en grote dialogen, geen actie, geen special effects, geen populaire muziek, niets van dat alles. Of althans weinig. Het heeft niets, er gebeurt niets, en juist daarom is het een van mijn favoriete films. Het is tevens één van de weinige waaraan ik het genoegen beleef er nog eens geestelijk over na te tafelen. Die gedachten zal ik hier proberen uiteen te zetten. De film is in zoverre zonderling, althans voor ‘grote’ Amerikaanse producties, dat hij weinig om het lijf heeft. Hij is heel eenvoudig van opzet, zelfs tot een minimum beperkt. Ik ben van mening dat dit ook niet anders kan, en dat het betekenis heeft. Het verhaal betreft namelijk twee willekeurige personen die bovenal gewoon méns zijn. Alles draait om hun karakters; al het andere is duidelijk bijzaak...