🝧 Meropisᚒcreaties

Kennelijk heb ik een voorkeur voor oude tekstfragmenten, die schamele resten die het sleutelgat zijn waardoor de nieuwsgierige een slecht verlichte kamer in kan kijken. Dat laat veel tot de verbeelding over, en juist daarin schuilt de charme van een fragment. Er is zoveel te doen om de context en om de betekenis. Die schemerige kamer kan een publieke zuilengalerij blijken, of een imposante troonzaal, of een boerentoilet. Misschien staan op de muren fresco's die voor altijd onduidelijk blijven, maar die de laatste getuigen zijn van de dromen, passies en overtuigingen van zwijgende zielen en vergeten namen. Je weet het niet. Sinds een jaar of twee verdiep ik me in de fragmenten van presocratische filosofen. Daaruit vloeiden projecten voort zoals de Wikipedia-artikelen van de eigenwijze  Heraclitus en recentelijk ook de kosmoloog-filosoof Pherecydes van Syros . Tevens resulteerde het in een amateurstudie van het hermetisme (zie Corpus hermeticum ) en  het orfisme ....

'There is a sight I can easily draw: the blue river reflects the shadowed hill, the stream seems to bear leaves and twisting vines, all the ridges swim on darkened ripples, the leaves and even the clusters of grapes are captured here on the clear crystal waves.' — Decimus Magnus Ausanius  (vierde eeuw), The Moselle , vss. 189-194. [ Foto's: eigen werk, Berchem, Antwerpen. ]

Het dag en nacht denken van gedachten, Eigenlijk is dat een esthetische activiteit. Staren naar de meubels en de muren om Een nieuw verlangen tot indeling te vinden; Kijken naar de gang van mannen en vrouwen Op straat, alsof alles beweegt behalve jij; Het gezicht in een zalige zwoele lucht, of Gericht naar de frisse streling van de wind; Geluid van bekende drukte die verdwijnt In het blauw, dat verdwijnt naar de vergeelde horizon, die overal langzaam zwart wordt, Als de aarde zich weer wendt tot de leegte, Bodemloos, van alles wat je nooit zult kennen. In het vacuüm tussen de ogenblikken door Wacht de observatie of de inspiratie, De gedachte of het idee op grond daarvan. Dan komt opnieuw het besef dat je, zonder Het te weten, wacht op gedachten. [Gebaseerd op notities van 5 juli 2016, Arles.]  [Afbeelding: Curiosos , lacabezaenlasnubes. Bron .]

Ik denk niet dat er veel mensen zijn die de tijd nemen voor dingen. Ik doel niet op trage mensen, maar op hen, die niet argeloos voorbij gaan aan de ambachtelijke schoonheid van oude kaften die teksten omhullen die vergeten zullen worden, of aan een bloem die probeert uit te steken boven het omringende onkruid, of aan de manier waarop het warme zonlicht neerstrijkt op onze huizen, of aan de passie en de onverzettelijkheid die generaties op generaties aan de dag legden om de majestueuze kathedralen tot en met de boerderijen te bouwen die ooit verlatenheid en en eenvoud uitstraalden, maar nu als pittoresk gelden.  Nee, het dagelijkse leven bestaat doorgaans niet uit haiku-achtige gewaarwordingen. Een mens als Sei Shonagon is zo'n zeldzaam persoon die in haar werk een sterk gevoel voor pathos laat zien bij de kleine en dagelijkse dingen. Zoiets, en dat kan ik niet helpen, wekt een soort bewondering in mij op. Toch is het maar goed dat niet iedereen als het ware met een poët...

Half verlaten schemerstraten met Hun honderdduizend kiertjes, en Wegen naar net zoveel pleziertjes, Tijdens deze lengende dagen: Van alles vertraagt het tempo; Zich verlengende schaduwen Behagen het zoeken naar Zachtheid en rust... ; Kou kruipt terug in haar krochten; De nieuwe westenwind waait Het hart in... ; De laatste warme vegen vervagen In de lucht. Een zuchtje wind: De laatste gele bloesem Verlaat zijn tak.

Overal vocht en lekkende vlekken; een muffe lucht doet denken aan grootmoeders woning op het platteland, maar hier is niets vlak. Overal groen bevlokte schotsen, banken en stoelen van mist, rijk gewatteerd. Het armoedige, lekkende treintje doet het buiten nog schoner lijken, en ginder, achter de bergen wacht een kunststad. (Verschenen bij Krakatau, november 2011.) [Afbeelding: Uitzicht vanaf Monte Ceceri, nabij Florence; zelfgemaakt.]

ik zie hetzelfde ding een duizendmaal hoever ik ook reis hoezeer ik ook dwaal alles dringt zich altijd op als gekend totdat van alle dingen zelfs verrassing went (Verschenen bij Krakatau, mei 2011.) [Afbeelding: M.C. Escher, 'Relativiteit'.]

Jim Richardson, ‘Close Up of a Carnival Mask’. ik ben ik . (Verschenen bij Krakatau, mei 2011) [Jim Richardson, ‘Close Up of a Carnival Mask’.]

Brekend, golven van koele lucht, Op het huis stuk met een zucht. Ik zit in een kamer, geheel alleen. Ginder hoor ik jou. Waarheen Ga je, blootsvoets, met stille stappen? Je masker hangt nog ergens langs de trappen, Boven sporten, steile treden hoog; Naast deuren tussen vage verlichting, Verstopt in schemering; de kentering In je schreden, aan de gene zijde, Weg van mij, de kamer die ik benijdde In. Druppel, druppel, spat tegen geruite ramen Van een ruimte waar we tezamen Wijnen ontkurkten, op ’t tapijt neerhurkten En vlammen voelden in lijf en leden. Ik staar, doe stappen, kijk langs de treden: Hoor ik jou daar? Zit je wat te doen? Ik hoor je denken, volg je terug naar toen; Langs de sporten en glad gelakt hout, Zie ik even je gezicht, mij zo vertrouwd. Sloffend schuif ik terug een kamer in, Verlangend te verklaren dat ik je bemin. En als kaarsen doven, hemel blijft luisteren, Dan zal ik je morgen weer mijn hart toefluisteren. (Verschenen bij Krakatau,...